Na de presentatie (of liever gezegd postmodernistische chaos) van Jan Albert Lantink zondagavond wilde ik maar 1 ding: een mietje worden. En om vast te oefenen liep ik afgelopen maandag 2 rondjes op Neerlands Paaseiland. Er stonden zelfs een paar heuse mietjes aan de start om de kunst van af te kijken……

Maanden had ik hiernaar toe getraind. Trainingen van ruim 80km, kilometeraantallen die week na week verder opliepen en zelfs nog een 100km weekend 8 dagen voor de start. Je kan in ieder geval niet zeggen dat het aan de voorbereiding heeft gelegen. Een uitermate slechte dag of hitte in combinatie met Marathon des Sables-achtige taferelen waren de enige mogelijke spelbrekers. Gelukkig bleef ook die slechte dag achterwege.

De 120 van Texel start in Den Burg om 04.35. Dat betekent dat onze roommates Pieter en Ritchie om 02.45 wakker werden van 2 bidonschuddende mietjes-to-be. Ze hadden tenminste nog wat aan hun dag zo. Gewapend met een zender zodat een Amsterdamse filmcrew ons kon verstaan als ze aan het filmen waren liepen we naar de start. Dat is tevens het enige moment dat we zowel de filmcrew als Jan Albert nog van dichtbij zagen voordat hij er als een malle vandoor ging. Even kennisgemaakt met onze fietsers Els en Ruud en daar gingen Richard en ik. De donkere nacht in.

Richard had besloten dat hij zo lang mogelijk bij me zou blijven. Het was nog heerlijk koel en we hadden voldoende adem over om nog gezellig te doen. Tot nu toe was het gewoon een lekker stukje lopen. Het eerste stuk strand lag er verdacht goed bij. Korte op en afgang, en een breed stuk hard zand. Straks ga ik dat strandlopen nog leuk vinden! Op het stuk asfalt tussen de 2 stukken strand liepen we Sharon Gayter voorbij. Niet omdat ik dacht wel even van haar te kunnen winnen maar omdat we gewoon lekker liepen. Voor mij bestond Sharon vandaag even niet, en dat bedoel ik dus niet lullig. Eigen race lopen, hartslag in de gaten houden. Frank’s mantra. Oooooohm.

Een van de tips die ik van velen kreeg was: zorg dat je gekeerd bent vóór de start van de 60km. Dus dat deed ik dan maar in stijl in versnelling 4 en nog steeds als eerste vrouw. Ik begreep later dat mevrouw Knippenberg hier ook stond te joelen, mooi man. Had ik trouwens al gezegd dat ik het tweede stuk strand naar de hel had gewenst? Helaas heeft het niet geholpen want zo’n 6km later lag het er nog steeds. Aangezien de 60km lopers me hier allemaal inhaalden besloot ik er maar van te genieten. Wel 100 bekenden die me succes wensten, Martine die me nog een knuffel gaf, Bram Bakker die ondanks mijn verzoek om bij me te blijven voor wat mentale steun toch doorliep. Een ding wist ik zeker: nooit geen Marathon des Sables voor deze chick. Bluh.

Het stuk strand wat in de eerste ronde nog prima beloopbaar was had zich ook ineens gemetamorfoost tot een ‘your mother sucks cock in hell’ entiteit dus verstand op 0 en doorlopen maar. Gelukkig lagen de duinpaadjes er ook verrot bij dus pas na 90km draaiden we het door mij zo geliefde asfalt weer op. Brandend of niet: hier was ik in m’n element. Nu alleen nog een gelletje……hallo? HALLO?! Fietseres Els had inmiddels plaatsgemaakt voor m’n mammie en Koen alleen die hadden zich laten vertellen dat Richard en ik nog ergens in de duinen liepen. De wildvreemde mevrouw op de fiets die ik vriendelijk doch dringend verzocht m’n moeder te bellen met de mededeling om als de wiedeweerga naar km 90-95 te komen keek een beetje beduusd. Na 45 minuten zonder gel kwam daar gelukkig Koen aangesjeest. 

Bij Richard had deze tijdelijke brandstofonderbreking iets meer impact dus die liep nu een klein stukje achter me. De lange trainingen waarbij ik na 6 uur nog even 2 uurtjes mocht versnellen naar D3 betaalden zich hier uit. Ik liep weer op een aardig tempo en kreeg John Bouwens in het vizier. Hij wil ook graag een mietje worden dus ik besloot even aan te zetten en zo liepen we de laatste 20-25km samen. Van post naar post, over de eindeloze lange dijk. We haalden 60km lopers in, zelfs estafettelopers. Ik dacht de hele tijd dat Richard elk moment weer naast ons kwam lopen.

Heel stiekem keek ik hier weer op m’n klokkie: die limiet gaan we dik en vet halen. Na de laatste drankpost stonden er elke km bordjes. Nog maar 5, nog maar 4……en dan ineens ben je er. DE finish. En daar stonden Martine, Pieter, Ritchie en nog heel veel andere bekenden. En dan ben je blij. Heeeeeeeel blij. Zo blij dat je er zelf in gaat geloven dat ooit, als ik later groot ben, ik echt een mietje zal worden.