Het ging goed. Veel te goed. Verdacht goed. Lopen leek een tweede natuur geworden, spierpijn bestond niet meer in m’n wereld en afzien?! Genieten! Na een geweldig laatste kwartaal van 2011 wist ik al wat er nodig was om me mentaal weer even op m’n plek te zetten en me fysiek weer uit te dagen: hup, het strand op! Ik nam geen halve maatregelen en zette de hele JKM met watervaste stift in m’n agenda en na afgelopen jaar de kat uit de boom te hebben gekeken stond nu ook de 90km van de Dutch Coast Ultra erin.

Als je de nieuwsbrieven en mails van Neerlands nieuwste organisatieduo Rinus en Ferry mocht geloven konden we beter vast een opsporingsbevel of uitvaartverzekering paraat hebben want het zou zo zwaar worden dat de finish halen al in het Guinness Book of World Records zou komen. Laat staan binnen de gestelde tijd. En zo stond ik gisteravond om 19.00 bij de finish van de 90km in Ijmuiden. Na een ingewikkelde carpoolconstructie was de Fantastic Four in vol ornaat ruim voor 22.00 bij de start in Den Helder met strategisch geplaatste auto’s van eenieder.

De briefing was even nuttig als onnavolgbaar en ik hoopte dat m’n Siamese buddy Ritchie de juiste, ingewikkelde route in z’n GPS had. Tot aan Castricum, het 50km punt kon zelfs blondie het volgen, maar daarna werd het een ander verhaal. De eerste 50km ging grotendeels over het door mij zo gehate strand. Vlak, hard als asfalt en tientallen meters breed. Well that wasn’t so bad……In een vacuum gevuld met maanlicht, voetstappen en een sliert lichtjes voor en achter ons sjokten we vrijwel zwijgzaam langs het altijd aanwezige geruis van het zeewater. Ik liep er gewoon een potje te genieten van deze vreemde, donkere situatie.

Op het 50km punt zagen we Martine en Richard weer. Martine zou daar finishen en Richard verdween vlak voor ons het donker weer in. Vanaf nu was het opletten geblazen, maar zonder enig probleem vonden we de (nogal inspiratieloze) weg langs de Zeesluizen en naar het pikkedonkere duingebied in Ijmuiden. Daar waar de 2 Amsterdamse chickies Wilma Dierx en ik elkaar nooit eens tegenkomen in de grote stad liep ze nu in een donker Ijmuiden met ons mee richting Zandvoort. Heerlijk, even bijgepraat en over mooie loopjes gefilosofeerd.

Het duingebied bleek een soort Forest from Hell met paadjes zo klein en donker dat we regelmatig 7 keer moesten checken of we wel de goede kant op gingen. Maar dat gingen we, danzij Ritchie’s navigatieskills. Omdat je geen hand voor ogen zag had ik het idee opgesloten te zitten in een universum waar de tijd 3 keer zo langzaam ging. Het schoot maar niet op voor m’n gevoel en ik was wel weer klaar om dat inmiddels door mij zo geliefde strand weer op te lopen. Hoe dingen toch kunnen veranderen……

Gelukkig was daar na ruim 86km eindelijk het strand en de laatste 5km richting finish. We zouden vast een van de laatsten zijn maar we hadden het maar mooi gedaan! Aangekomen bij de finish zaten daar echter maar 2 lopers waarvan 1 zich alleen nog op z’n handen en knieen kon voortbewegen en een spoor van bloed achterliet. Aan een surrealistische nacht gevuld met duizenden zwijgzame voetstappen kwam na 11 uur een einde. Een nacht die zich kenmerkt door niks dan oorverdovende stilte……en een Big Mac.