On a roll. Dat was ik inmiddels wel weer na het relax-semester post-Aulnat. Hartslagzones die naar beneden bijgesteld waren, trainingen die van een leien dakje gingen en een gemiddeld weektotaal structureel boven de 100km. Kortom: hij ging lekker.

Let even op de verleden tijd in bovenstaande zinnen. Want waar vrijdag de 13e nog een geluksdag bleek daar werd vrijdag de 20e een verlaat feestje van Murphy. Met een snotkop die ik als souvenir had meegenomen van de Afsluitdijk escapades liep ik in het donker door een nat, winderig bos die ochtend. Een uurtje stond op het schema, net genoeg om geen last te krijgen van m’n snotoverdosis en fikkende keel. Lang genoeg om door een op hol geslagen hond op de grond te worden gesmeten en met gescheurd jack en een emmer verbazing te horen hoe de baas zich met name om z’n lieve Foxy bekommerde.

Ik zal verdere krachtterminologie achterwege laten maar net als ik niet kan begrijpen dat politieke partijen met religieuze grondslag worden toegelaten in dit land kan ik ook geen enkele reden bedenken waarom honden in dit land los mogen lopen op openbare plekken. Enough said.

Snot dus. En een geschaafde elleboog. En een blauwe kont. Een feest van jewelste en geen haar op m’n blonde bolletje die eraan dacht om de weekendplannen naar beneden bij te stellen. Dat doet mijn soort mensen namelijk niet. En zo stond ik gewapend met rugzak, Stormfit 10 jack en handschoenen klaar voor een duin en strandtraining van 7 uur op zaterdagochtend. Dat was overigens nadat m’n vriendje 100 keer vroeg of dat wel zo slim was. Jah, dat was het volgens mij.

Mooi was dan ook het besef na 7.5km dat ik bezig was met een kansloze missie. Ik voelde me een omgekeerde Zwelgje die geen vuur spuugde maar inademde. Fik van m’n longen tot m’n huig en die wind vol in m’n bakkes hielp niet echt mee. Een moment nog het idee dat ik het dan tot 5 uur zou beperken en al snel de berusting dat ik eigenlijk gewoon onder een dekentje op de bank wilde liggen. Zo gezegd, zo gedaan.

Na een dagje moederliefde ging het al beter. Tijd om het dus weer te proberen vanmorgen. Stuk beter maar als ik zo de Spartathlon moet lopen ga ik die finish nooit halen. Zucht. Ik haat het als m’n lichaam niet doet wat ik wil. Ultralopen is een mentale sport maar tis toch verdomd handig als de rest meewerkt. Morgen dus nog maar een soort van rustig aan doen en vrijdag meld ik me in Den Helder voor 90km zandkastelen bouwen.