BLIJE EIKEL ALERT! Als je niet in the mood bent voor een smerig vrolijk stukje tekst kun je beter maken dat je wegkomt……

You’re still here! \0/

De vraag was niet of ik een keer de Afsluitdijk op en neer zou rennen maar wanneer. Het antwoord: vandaag. En wel samen met m’n buddy Ritchie die heel democratisch in z’n eentje had besloten dat de start en finish in Zurich was. En zo zat ik op m’n vrije zaterdag om 8.45 in de auto onderweg naar het Friese land.

Aangezien Ritchie en ik allebei dezelfde rustige training op het schema hadden staan konden we ruim 60km lang ouwehoeren, keten, foto’s maken en handtasjes uit de berm plukken. Ohw, en dooie vogels belachelijk maken (pechvogel!). Bla bla bla……huh, nu al?! Eten, drinken en weer een half uur verder ouwehoeren, keten, dijken oprennen, mijmeren over ons leven. Again?! Eten, drinken en weer nouja, je begrijpt het: we vielen van het ene eetmoment in het volgende en voor we het wisten hadden we de overkant van de Afsluitdijk bereikt.

Je weet dat je met een militair op pad bent als je ineens binnenin een oude bunker staat met niks dan een iPhone zaklamp-app om wat licht in de duisternis te scheppen. Ik heb het er niet zo op, dat donkere gedoe, maar samen met m’n buddy hebben we de wapenkamers van dichtbij gezien en konden we rechtsomkeert de 30km lange Afsluitdijk weer op.

Eten, drinken, ouwehoeren, zwaaien naar auto’s en vrachtwagens, nog maar es de dijk oprennen, keten, beetje harder lopen, Twitteren en repeat. We werden zelfs nog getrakteerd op een paar heuse zonnestralen en even later een minuscuul buitje die, ook al was het een Zuidwester storm, ons humeur never-nooit-niet kon verpesten. Het tankstation halverwege kwam in zicht, de blikken regelmatig op de SportWatch die het al die tijd braaf volhield. We verbaasden ons over het feit dat we al 45km hadden gelopen en het voelde alsof we pas net waren vertrokken. Je hebt van die dagen……

Maar ook aan die dagen komt een eind, zoals ook aan de Afslutdijk. Na bijna 61 relaxte kilometers waren we weer in Zurich waar geen Bik Mek te bekennen was (arme Ritchie) maar wel 2 bakken oer-Hollandsche snert die minstens even lekker waren. Aan een smerig leuke dag kwam dus ook een smerig lekker einde. Onderweg naar huis heb ik nog even smerig lekker meegebruld met wat toepasselijke liedjes. Voor ik het wist was ik weer thuis. Huh……nu al?!