Ik zag het al een week aankomen. Regen, regen, regen en ineens een tropische dag. Apathish staren naar weer.nl in de hoop dat de temperatuur omlaag zou gaan had een averechts effect: het werd nog iets omhoog bijgesteld. KAK! Eerst Texel in de bloedhitte en nu ook Winschoten. Het universum laat me vast wennen aan Spartaanse temperaturen zullen we maar denken……

Dus, daar sta je dan in je oranje veel te krappe pakkie. Geen plannen, gewoon lopen. Direct na de start zag ik veel mensen al wegsprinten. Lekker laten gaan, die halen we straks vanzelf wel in dacht ik. Op een schema van 9.30 weggaan zou wel moeten lukken bedacht ik me en in de 2e ronde probeerde ik even te kijken wat er in zou zitten vandaag. Niet veel was de uitkomst. Uitlopen dan maar. Het was inmiddels aardig warm aan het worden, met een tempo van niks en een hartslag die van rond de 100 ineens naar 185 ging bedacht ik me dat ik niet roemloos ten onder zou gaan met een tijd van 11:59:59. Ik ga niet in m’n oranje pakkie als laatste over die finish harken. Na 2 rondes was ik er dan ook wel klaar mee.

Warm, warm, warm. Richard had ik al sinds de start niet meer gezien, en Ritchie liep een lange tijd steeds vlak voor of achter me. Prima op schema voor 9.30. Het werd met de minuut warmer en ik had met de minuut minder zin om door te lopen. Stomme poppenkast. Mensen die juichen voor je omdat er NEDERLAND op je shirt staat. En ik maar denken: ik schaam me dood dat ik hier loop te eikelen met rondjes van rond het uur. Inmiddels was ik al gedubbeld door de uiteindelijke winnaar bij de mannen en het leek wel of ik stilstond. Ok, uitstappen maar. Als dit pas ronde 4 was zou het anders nog een hele lange dag worden.

Ik had al strategische plekjes gevonden waar ik zou gaan staan om Richard, Ritchie en de andere NL lopers aan te moedigen. Eerst ff afmelden bij Mark op de verzorgingspost vlak na start/finish. 50 meter voor de post stond Luc de Jaeger-Braet. Hij wees naar me, keek me aan en zei: Meiske, der gaan vandaag veel lopers uitstappen. Maar gij nie……Lekker dan. Een meervoudig finisher van de Spartathlon die dat tegen je zegt. Dan voel je je dus pas echt een sissie. Ok, speciaal voor Luc doe ik er nog 1. De eerste wolkjes dreven af en toe even voor de zon en ik had goede hoop op een dikke vette onweersbui. Dus na rondje 5, met de woorden van Luc goed in m’n oren geknoopt besloot ik het erop te wagen en er nog 1 te doen. 

Inmiddels was duidelijk dat het een slagveld was. Ambulances die over het parcours reden, mensen die langs de kant lagen, en zelfs vriendjes die ik ineens niet meer op maar naast het parcours zag. En ze zagen er niet uit alsof ze blij waren dat ze uitgestapt waren. En dat terwijl het me zo fijn leek: uitstappen, uitstappen, uitstappen. Ik kreeg er gewoon de kans niet voor. Niet ver na de verzorgingspost stond Jet me nu op te wachten. Ze was 3e geworden op de 50km en ik liep ook nog altijd steady op de 3e plek voor het NK. Godsamme, 3e worden op een NK met een tijd van boven de 10 uur zag ik al helemaal niet zitten. Laat dan iemand anders die sneller is op dat podium klimmen. Maar die was er niet……

Ok, nog 1 rondje dan. Samen met Hans Spieker die ik probeerde wijs te maken dat we eigenlijk nog maar 2 rondjes hoefden want de laatste 2 doe je sowieso op karakter. Het leek alsof hij het geloofde, maar wat erger was: ik begon er zelf in te geloven. Van post naar post liepen we. 5km lopen, klein stukje wandelen om te drinken en weer door. Het ging niet hard, maar het ging. Al de hele dag stonden mammie, Koen en Mirjam langs het parcours, zo ineens ergens om een hoekje. Waar zouden ze nu staan? Stomme dingen die je steeds een stukje verder doen lopen. En dan ineens hoef je er nog maar 1. 

Een uur of 4 later mag je dan toch weer het podium opklimmen, en heb je het toch maar weer gedaan. Al 30 keer heb ik het rondje gelopen daar in Winschoten. Nog nooit met zo’n goede verzorging als van het Nederlandse team, waarvoor dank! Over de tijd zullen we het verder niet hebben, maar ik denk wel dat dit gaat helpen onderweg naar Sparta. Want je kan altijd verder, altijd.