De leukste dingen gebeuren 1 keer per jaar. Zo keek ik altijd uit naar de zomervakantie toen ik nog studeerde. Dat betekende namelijk rugzak op en de wijde wereld in. Jarig zijn, kerst vieren, paaseitjes zoeken……zoveel dingen die slechts 1 keer per jaar plaatsvinden en ook minder leuk zouden zijn als ze vaker gebeurden. Stel je voor: elk kwartaal achter dat verdomde gourmetstel met je familie. Niet bevorderlijk voor de lijn bovendien.

Terwijl ik vandaag de eerste echte zonnige training van het jaar deed bedacht ik me dat ik ook elk jaar 1 loop-highlight heb. Zo liep ik in 2009 m’n PR op de marathon. Laten we het wel even in perspectief plaatsen: met 4:46 minuut per kilometer een prestatie in de marge van de marge. Maar toch, voor mij betekende het heel wat. In 2010 verbaasde ik mezelf en iedere toeschouwer in Winschoten door de 100km af te leggen in 9:29:52. Welgeteld 8 seconde onder de internationale C-limiet, overall winnares en m’n allereerste Nationale titel. Trots als een aap met……noujah, je snapt het wel. 2011 dan. Het jaar vóór dat andere belangrijke jaar. Met geen enkele verwachting toog ik naar Frankrijk en kwam terug met een Nederlands record op de 24 uur. Het was op het randje zo in november, maar ook 2011 kreeg een gouden looprandje.

Tot nu toe is 2012 me, hoe zullen we het zeggen, redelijk goed gezind. Trainingstechnischerwijs zijn we weer een stapje verder dan de jaren ervoor. Wedstrijdtechnischerwijs heb ik nog het een en ander recht te zetten. En precies DAT maakt me nou zo gelukkig terwijl ik gewapend met zonnebril en running dress door het bos dartel. Dat kan namelijk maar 1 ding betekenen: in Griekenland gaat het gebeuren. Gouder dan goud gaat het randje om dit jaar worden. Ingelegd met diamanten zeg ik je. Het enige waar ik me nu druk om moet maken is waar ik in 2013 m’n jaarlijkse uitje ga houden.

Nou toen even niks. Geen uuuuuuren achter elkaar hardlopen. Hoogstens slapen. Met een weektotaal van 4 uur zal ik komende week ook niet echt overtraind raken. En ik kan het niet eens erg vinden. Waar ik normaal helemaal kriegel zou worden als ik niet kan lopen vind ik het nu allemaal wel best. Want djees wat heb ik al veel kilometers gemaakt dit jaar. En ik keek best een beetje uit naar de periode na Steenbergen waarin ik het wat rustiger aan zou doen. En hier is ‘ie dan: de rustperiode. De voorlopig laatste, dat dan weer wel. Want Sparta wacht op me.

Ik ben best neurotisch. In de zin van discipline. Zo dronk ik de laatste 3 maanden voor Steenbergen geen druppel alcohol, geen frisdrank, ik at belachelijk verantwoord en lag elke avond op tijd in m’n bedje. Zoveel dingen die ik zou gaan eten en drinken na Steenbergen: ijsjes, biertjes, cola, Big Macs, pizza en alles waar ik maar zin in had. Dat is me welgeteld 3 dagen gelukt. Daarna stond ik alweer in de rij om een linzensalade te halen en miste ik m’n chia-muesli ontbijtje. Muffins en een Caramel Macchiato ‘s ochtends zijn echt niet zo bijzonder blijkt nu……en de rest van bovengenoemde ongezondheden evenmin. 

Wel heb ik nog een souvenir overgehouden aan Steenbergen: een overbelasting aan 1 kant door de 97 rondjes rechtsom en de kou die erin heeft gehakt op m’n arme spieren voor wie ik eigenlijk een beetje onaardig ben. Ik laat ze namelijk week na week, maand na maand best hard werken maar doe nooit aan stretchen, inlopen, uitlopen of massages. Tijd om nu eens gebruik te maken van m’n aanvullende zorgverzekering en iets liever te zijn voor de benen die me in September wel in Sparta moeten brengen. Bovendien een goede reden om nu echt eens de achterband van m’n mountainbike te plakken en wat extra uurtjes mee te pikken zonder de belasting.

De medaille van het Nederlands Kampioenschap is opgeborgen. De slechte eetgewoontes begraven. De kater van ‘slechts’ 200km lopen zal nog wel even blijven maar hey, dat was een ingecalculeerd risico. Shit happens. Wat rest is mezelf beter dan ooit tevoren voorbereiden op de wedstrijd waar ik het allemaal voor doe. Waarvoor ik de komende 4.5 maand alles ga doen en laten wat er nodig is. De wedstrijd waar ik zo naar uitkijk en die nu wel heel dichtbij komt. De laatste fase van Project Leoniedas is ingegaan.