Vroeger, toen ik nog een klein meisje was. Ohw wait……Nou toen ik net begon met lopen dan, zou het niet in m’n hoofd opkomen om zo vroeg te gaan lopen dat het nog donker was. Of zo laat dat het al donker was for that matter. Donker en ik: het is gewoon nooit een goede match geweest. Ik hoor dingen die er niet zijn en zie in schaduwen serial killers die op me liggen te wachten. Bovendien, welk weldenkend mens gaat op tijden dat je nog lekker in je bedje kan liggen nou naar buiten om jezelf in het zweet te werken?

Naarmate de afstanden die ik liep langer werden kropen de grenzen van het toelaatbare ook steeds een stukje verder. En voor ik het wist liep ik in schemerende omstandigheden talloze keren van Amsterdam naar Haarlem, waar ik toen nog werkte. De wintertijd deed zijn intrede en schemer maakte plaats voor donker. Ik zocht een veilig, verlicht fietspad op maar liep stoicijns veel te hard op de stukken waar een geluidswal was, en dus niemand zou zien als zo’n serial killer werk van me maakte.

Inmiddels loop ik consequent in door m’n trainer ingefluisterde hartslagzones, dus te hard lopen op enge stukjes is er niet meer bij. En langzamerhand ben ik het donker gaan waarderen. Ik hoor geen verdacht geritsel meer maar m’n eigen voetstappen, vogeltjes en kerkklokken. Ik zie geen serial killers meer maar de meest bijzondere vormen die zich aftekenen in het maanlicht.

Ik ben een beetje verliefd geworden op het donker. Zo erg zelfs dat lopen op klaarlichte dag eigenlijk maar een beetje saai is geworden. Er zijn zoveel dingen te zien en zoveel mensen met wie je de weg deelt dat je continue uit je eigen, kleine wereldje wordt gehaald. En dapper als ik ben loop ik tegenwoordig zelfs in het donker door achteraf steegjes en over bospaadjes. Wel met het risico dat je door een hondsdolle Foxy omver wordt gelopen maar hey, het was nog net geen serial killer.

De komende tijd zal ik weer veel uren doorbrengen in het donker, want met de JKM, Steenbergen en Spartathlon met watervaste stift in m’n agenda ben ik verzekerd van trainingsweken die de gemiddelde part-timer een burn-out zouden bezorgen. Mocht je me nou ergens midden in de nacht zien lopen: ik ben aan het genieten in m’n eigen, kleine wereldje so please don’t disturb.

Valentijnsdag. Een mooi moment om even stil te staan bij degene die je dierbaar is. Echte liefde gaat diep. Dieper dan een oppervlakkige kennismaking. Verder dan een tijdelijke verslaving. Echte liefde is iets heel speciaals wat je bijna niet aan iemand kan uitleggen. 

Je weet dat de liefde wederzijds is als die ander altijd voor je klaar staat. Het niet uitmaakt hoe laat het is, of het stormt, hagelt of onweert. Onvoorwaardelijk voor elkaar kiezen. Met of zonder make-up. Een korte ontmoeting of een lange dag samen. Samen eten, samen drinken, samen lachen en samen huilen. Over hoge bergen, door diepe dalen en zelfs dwars door rivieren heen. Soms doet het pijn, maar daardoor weet je dat het echt is.

En daarom wil ik nooit meer van mijn grote liefde scheiden. I love running!